yokluğunun adını koydum adıma
adına şiirler yazdım ayrılıkdan yana
yana yakıla sızlıyor yüreğim her adını andıgımda
anmıyorum adını artık şiirlere gizledim bir sır gibi
aşk türkülerine gömdüm ve her şeye ağlıyorum erkekler ağlamazdı ya. ben hep ağlıyorum sensizliğin dünyasında. Bir türkü takılır dilime karadenizden ben bir selvi boylu yardan ayrıldım diye dolanır durur her anımda dilimde sen. gittin işte kalan ben sen artık ben sensızlığın acısıyla yaşıyorum ben sensizlikle lal olup gülerek ağlıyorum ve her an yıkılıyorum ama artık sen yoksun reyhan kokulum .... ve Her acık kalan yazımın arkasında sen varsın artık ben sevemıyorum sevgı pınarım kuruyor ve ben yavaş yavaş yapraklar gibi dökülüyorum sevdiğim bende senın gibi bende hayatımda yokum takdiri ilahidir işte yaşıyorum öylesine artık ben yorgun ve çaresiz ! Bir mum gibi karanlıkda yanarak eriyip tükeniyorum tıpkı ümitlerim gibi. belki okumayacaksın bunları ama uzağa okunmaycak bir mektup gibi yolluyorum senin uzaklığın gibi. istanbul gibi gürültülü ihtişamlı bir o kadarda yanlız yapa yanlız soluyorum herşeye rağmen seni seviyorum ve sevdim. Hep özleyeceğim seni...

)(Şemsi Sadık)(